Dus dan maar te voet de stad door. Lopen is het nieuwe staan.
In de negentiende-eeuw namen ze ook vaak genoeg de benenwagen.
Alleen is dit dan een beetje jammer...
En amai, mijn botten thuisgelaten...
Zompend door de modder en klassend door de plassen is het dan een schrale troost dat dit voor negentiende-eeuwers dagelijkse kost was. Loof de Heer voor asfalt. En voor fietsen.
Mijn schoenen zijn nog steeds niet schoon. Geen goede dienstboden meer te krijgen tegenwoordig. Dát was 150 jaar geleden tenminste wel anders...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten